සිහින සෙවනැළි || Blood Injected Dreams

අකුරු...වචන...වාක්‍ය

2011-10-04T10:15:00.001+05:30

"බලන්නකො මල්ලි"

මම හැන්දෑවෙ බෝඩිමට ගොඩවෙලා ඉස්තෝපුවෙ පුටුවකට බරඋනා විතරයි බෝඩිමේ අක්කා සාලෙ දිහාවෙන් මතුඋනා. ඇගේ අතේ කඩදාසි තීරු ගොඩක් එකට එතිල වෙළිල සර්පයො ගොන්නක් වගෙයි මට පෙණුනෙ.

"අපේ චූටිපුතාගෙ වැඩ........... අද දවල් ආපු ලියුම....මම එහා මෙහා උනා විතරයි කඩල...තීරු තීරු කපල.

මම දුන්න පස්ස රත්වෙන්න...අනේ සමාවෙන්න මල්ලි."

ඇය කඩදාසි තීරුටික දෝතින්ම මගෙ අතට දුන්නා. හරියට පන්සලේදි මල් පූජ කරනව වගේ ඉරියවුවකින්. තනි අතින් කඩදාසි පටි ගන්න හදද්දි තීරුවක් දෙකක් මගේ අතින් ඉගිලිලා සාලෙ දිහාවට පියාඹගෙන ගියා.

මම කාමරේට යන ගමන් නිදහස්ව තිබුණු අතින් ඒව ගන්න පහත් උනා.

අතින් කොළකෑල්ල ඇහිඳින්නත් කළින්ම ඇස් අකුරු ඇහිඳින්න පටන් අරන්...

"නිසා අප්පච්චිත් මේ දවස් වල ගෙදර "

"ආදරණීය මල්ලී"

හදිසියේම පපුව ඇතුලෙ ඇවිලෙන ගිණිගුලියක්.

මම හනිකට කාමරේ ඇතුලට රිංගුව.

"ආවදෙන්කො තාත්ත...ඉල්ලල දෙන්නම්."

බෝඩිමේ අක්ක පොඩි එකාට තරවටු කරන හඬ හුළං පාරකුත් එක්ක දොර රෙද්ද අස්සෙන් රිංගුව. ඇගේ හඬ වෙනදාටත් වැඩිය ශබ්ද නැගෙන්නෙ ලියුම පිළිබද සිදුවීම ගැන ඇගේ පසුතැවීම නැවත නැවතත් මට ඒත්තු ගන්නන්නයැයි මට හිතුන.

මම කඩදාසි ගොඩ මේසේ උඩට දැම්ම. හැඩිඋන සිතුවිල්ලෙන්ම ලියුම පිළිවෙලක් කරන්න හිතාගෙන.

ඒ මොහොතෙම තවත් වචන කීපයක තීරුවක් ඇස් විසින් ඩැහැගත්තා..කුතුහලය ඇස් වලට ආරාධනාවක් කරද්දි මම සිවිලිම දිහා බැලුව...වචන වාක්‍යය සම්පූර්ණ කරන්න කලින් නවත්වන අටියෙන්.

ඒ පාර සිවිලිමේ සුදෙත් අකුරු.

ගිය මාසේ..

මේ මාසේ....

ණය....

සල්ලි.....

වියදම්.....

මම ඇස් දෙක වහගත්ත...

ශබ්දවිකාශන යන්ත්‍රයක් ඇතුලු සවනෙ රැවුදෙන්න පටන් අරගෙන. වචන තවදුරටත් වචන නොවී මහා පිපුරුමක කොටස් වශයෙන් මා වෙත ඇදී එන්නට පටන් ගත්තා..මගේ හිස ඉලක්ක කරගෙන. මා සොයා වේගවත්ව එන අතරේ පිළිවෙලට පෙළ ගැසෙමින්, අලුත් සම්බන්ධතා තනාගනිමින් යළි විසිරෙමින්. නොනැවතී හුදෙකලාවේත් සාමුහිකත්වයේත් වෙස් ගෙන...

හිතුවිල්ලකට පුලුවන් ඕනෑම අන්ධකාරෙක අකුරු ලියන්න. හරියට කලු කොලේක ටිපෙක්ස් එකකින් ලියනව වගේ.

මම හිතුව.

ඇස් ඇරිය ඊළඟට.

මම පර්ස් එකට හිතින් තට්ටු කලා. රැළි වැටිච්ච දෙදහෙ කොළයක වාටියක් පසුම්බිය අස්සෙන් මතුවෙලා පෙණුන.

ගිණි රස්නෙ පහේ කාසි ගොන්නක් පපුව ඇතුලෙ සලං බලං ගාල හෙල්ලුනා.

හදිසියේම දිව ගිලෙන තරම් පිපාසයක්.

මම බොන්න වතුර වීදුරුව ගන්න නැගිට්ටා.

දොර රෙද්ද අස්සෙන් මුහුණ ඔබාගෙන ඉන්න පොඩි එකාව දැක්කෙ එතකොටයි.

"එන්න පුතා"

පොඩි එකා දොර රෙද්දත් එහා කරගෙන කාමරේට ඇතුල් උනා. සෙල්ලම් බඩු දාන ලොකු ඇන්කර් පෙට්ටියත් රෙදි පටියකින් ගැටගහල ඇදගෙන. හරියට කරත්තයක් ගෙනියනව වගේ.

"මාමි මාත්තෙක්ක තරහද"

පොඩි එකා එහෙම ඇහුවෙ ඒකගෙ නාහෙ අග වෙවුල වෙවුල තිබ්බ හොටු ධාරාවක් දිහා මගේ ඇස් නැවතිලා තිබ්බ මොහොතක.

මම මොකුත් නොකියාම ආයෙත් මේසෙ දිහාවට හැරුණා. දරුවා මා දිහා දෑස් දල්වගෙන බලා ඉඳිද්ඳි.

"නංගි කියනවා..."

තවත් වචන වැළක් ඇස් දෙකේ පැටලුණා.

හිත ඇතුලෙ වචන වැල් පැටලෙමින් සිතුවිලි ධාරා මැවෙද්දි මම කොළ තීරුව ඇගිලි දෙකකින් ගත්තා.අනිත් අතින් මේස ලාච්චුව ඇරලා කතුර ගන්තා.

දුන්නා දෙකම පොඩි එකා අතට.

"කපන්න මේකත් තව චූටියට"

ඌ පුදුමයෙන් මා දිහා බලාගෙන

මම තව කොළ තීරු කිහිපයක් පොඩි එකාගේ ඔඩොක්කුවට දැම්මා. උගේ බය ඇරෙන්න හිනාවක් පෑවා.

පොඩි එකාගේ අත යන්ත්‍රයක් වගේ ක්‍රියාත්මකයි. වාක්‍ය වල සම්පූර්ණත්වය ගිලිහිල වචන වලටත්, වචන අකුරු වලටත්, අකුරු හැඩවලටත් හැරෙමින් යනව.

අප්පච්චී කතුරු පාරකින් දෙකට කැපිල "අප්ප" උනා. "ච්චී" තනි ආයන්නක් ගාවට පාවෙලා ගිහින් "ආච්චී" හැදුන.

මා සහ මල්ලී ගෙන් කැපිච්ච කෑල්ලක් ඇහිඳපු මම ඒවා මේසෙ උඩ තිබ්බා

"මාලී..."

මම මූණට හිනාවක් නගාගෙන තව පටි තීරු කීපයක් පොඩි එකා අතට දැම්ම.

තවම අකුරු බැරි පොඩි එකා හොදටම හිනාවෙනව. කපනව..කපන ගමන් හිනාවෙනව. අකුරු සීසීකඩ පාවෙනව.

මම කකුල යටින් පාවෙලා ගිය හු යන්නක් ඇහිඳල අරගත්තා..තව අකුරු හොයල කුණු හරුපයක් හදන්න හිතාගෙන.

අන්තිම කොළ ගොන්නත් මම ෆෑන් එක දිහාවට වීසි කලා. කැපිල සීසීකඩ යන්න..ඒව හුළගට පාවෙලා එහෙ මෙහෙ ගියා විතරයි. කීපයක් අල්මාරිය අස්සටත් ඇඳ යටටත් විසි උනා.

වචන වේගයෙන් තම අනන්‍යතාවය අහිමි කරගනිමින් ඉන්න අතර ඔරලෝසුවෙ කට්ට කැරකුණා..

හදිසියේම පොඩි එකා ඔලුව උස්සල දෑස් ලොකු කරල මගෙ දිහා බැලුව.

"අම්ම බනීද."

මම උත්තරයක් දෙන්න හදද්දිම ඇඳ යටින් කොළ කෑල්ලක් දෙපා මුලට ගහගෙන ආව. මම ඒක අතට ගත්ත පොඩි කරන්න හිතාගෙන. ඒත් ආයෙමත් ඇස් ඉස්සර උනා.

"අස්කරමු නේද?"

පොඩි එකා එහෙම කියල මැල්ලුම් වෙච්ච කොළරොඩු ඇහිද ඇහිද සෙල්ලම් බඩු පෙට්ටියට දාන්න පටන් ගත්තා. මම ඒ දිහා හැඟීමක් නැතිව බලන් උන්නා.

කොළරොඩු එකතු කර අහවරව ඌ කාමරෙන් පිටවෙද්දි ඇන්කර් පෙට්ටියෙ තිබිච්ච අකුරු පේළියක් මගේ දෑස් ඉදිරිපිට මොහොතකට නැවතුනා.

"සිසිල් වියළි ස්ථානයක තබන්න."

පෙට්ටියට දමන්න බැරුව අතේ ගුලිකරගත් වචන තීරුව ඉබේටම අතින් දිගඇරුණා.

".......... මල්ලී ඒවියැයි අම්මා ආසාවෙන්.........."

හැඩතල අකුරු වලටත් අකුරු වචන සහ වාක්‍ය වලටත් හැරෙන්න පටන් අරන්....

ඈත අහසේ ගිගුරුම් හඬක්..

මම අසිහියෙන් වගේ ඇඳ දිහාට ගෑටුවා.

ගින්දර

2011-10-02T11:13:00.001+05:30

ගේ ඇවිලෙද්දි මම මිදුලෙ පත මාර ගහට මුවා වෙලා බලාගෙන හිටිය.

ඇවිලෙන ගේ දිහා නෙමෙයි. වටේ ගෙවල් දිහා.

උන් නිදිද?

උන් ඇවිත් ගින්න නිවා දාවිද?

මගෙ පපුව ඩිග් ඩිග් ගානව.

හූස් හූස් සද්දෙ අස්සෙන් ජරබරස් ගාල සද්දයක් ගේ දිහාවෙන්.

ෂුවර් එකට පරාලයක් කඩන් වැටෙන්න ඇති.

අජිය ඇහැරෙයිද සද්දෙට?

මම උගෙ ගේ දිහාවට ඇස් යොමු කෙරුව.

උගෙ ගේ තාම කට්ට කරුවලේ..

හැරී, කාන්ති, බට්ට?

මම අංශක දෙසිය හතලිහක් පුරාවට මගේ බැල්ම විහිදෙව්ව.

ඔක්කොම දපල...

බල්ලෙක්වත් බුරන්නෙ නෑ..

ජීවිතේ පලවෙනි පාරට මගෙ හිත අසල්වැසියො ගැන ආදරයක් වගේ හැගීමකින් පහුරු ගෑවෙනව.

මම ගේ දිහාව බලාගෙන ගින්නේ පැතිරීමත් ගෙයි සැලැස්මත් හිතේ ඇඳගෙන හිතින්ම ගණිත ගැටලුවක් විසඳනව.

සියට හැත්තෑ පහක් ඉවරයි.....

ගින්න පටන් ගන්න ඇත්තෙ කුස්සියෙන්.

එක්කො අයන් එක.

මම අටට විතරත් කමිසයක් මැද්ද.

අයන් එකෙන් ගිනි ගත්ත නම් මේ වෙද්දි සෑහෙන විදුලි බිලක් එකතු වෙලා ඇද්ද?

අවුලක් නෑ..තව ටිකකින් විදුලි මීටරෙත් ගිනි ගනීවි.

කොම්පියුටරේ නම් ගන්න දෙයක් නැතිව ඇති.

හාඩ් ඩිස්ක් එක.

දැන් සියට අනූවයි..

ඉස්සරහ කාමරේ

මගේ පොත්, දිනපොත්, ලිපි ලේඛණ අයිඩෙන්ටිය, ලයිසම..

ගෙයි ගින්න පැතිරෙද්දි මගෙ හිතේ ගින්න ටික ටික නිවෙන්න පටන් අරන්......

දැන් වෙලාව කීයට විතර ඇද්ද?

ඔරලෝසුවත් ගිනිගන්න ඇති.

ෂෙහ්!

අවුලක් නෑ.

මම මාර ගහ අස්සෙන් මෑත් වෙලා කලුවරේම ගෙයි පිටිපස්ස දිහාවට බඩගානව. ගේ ඔක්කොම බිමට අලුවෙලා. පරණ වෙච්ච වෙසක් කූඩුවක් වගේ.

කරුවලේම පිටිපස්සෙ වැල අතගාල මම ඊයේ රෑ වනපු කලිසම තරමක් තෙත පිටින්ම ඇදගන්නව. එළිවෙන්න කලින් පුලුවන් තරම් දුරකට යන්න බලන්න ඕනෙ.

කොහොමද යන්නෙ?බස්එකේ? සල්ලි?..

පයින්ම යනව.

යන ගමන් කල්පනා කරනව.

ගිහින් හොයාගන්නව අලුත්ම පලාතක්. කවුරුත් නොදන්න පැත්තක්. හදාගන්නව අලුත් අයිඩෙන්ටියක්. අලුත් දවසක්..අලුත් මම..අලුත්....අලු...

“නිශාන්ත”

මම අලුගොඩේ පය පැටලිල වැටෙනව.

අලු කන්ද සමතලා වෙලා ඇඳක් හැදෙනව. හතරවටෙන් අලුවෙච්ච කලුවෙච්ච බිත්ති යළි ගොඩනැගෙනව. යථා තත්ත්වයට පත් වෙනව.

ඈ ඇඳ පැත්තට හිස බරකරල මගෙ නළලට හාද්දක් දෙනව..ඊළගට කාමරේ ෆෑන් එක දානව.

“දාඩිය දාල හොදටම.”

“මොකද මහ දවාලෙ ඇස් දෙකත් බාගෙට ඇරගෙන...හීන දකිනවද?”

ඈ අහනව.

හීන??

“දීප්ති”

“ම්ම්..”

“මම හීනෙන් කියෙව්වද??”

.......

ඇය මට විස්කි වීදුරුවක් වත් කරනව.

“ඔයත් ගන්න”

“අද එපා..වයින් නැද්ද?”

“උයල ඉවරද?”

“තව ටිකයි..”

“අපරාදෙ පිටින් ඕඩර් කරන්න තිබ්බ.”

“ඔයාට අද දවස ගැන මොකද හිතෙන්නෙ?”

ඇය වයින් වීදුරුව අතින් හුරතල් කරන ගමන් ඇදේ මං ඉන්න පැත්තට තවත් ළං වෙනව.

විශේෂයක් නෑ.

මම හිතනව.

ඒත් මම වෙන දෙයක් කියනව.

“........................”

“ඇත්තටම.....?”

මගෙ පිළිතුරට ඇගේ ඇස් දිළිහෙද්දි මම හතරවෙනි විස්කි වඩියත් කටට හලා ගන්නව.

“........................”

ඇය මොනවද කියනව. මට ඇහෙන්නෙ නෑ..

හිත ඇතුලෙන මහ සද්දයක්.

ඈත ඉඳන් එන කෝච්චියක් වගේ..

මගේ නහරවල් රේල් පීළි වගේ හෙල්ලුම් කනව.

“මේ....මම ඔයාගේ කීවෙනි ගර්ල් ෆ්‍රෙන්ඩ් ද?”

ඇය අහනව

“දීප්ති”

“ම්ම්”

“කුස්සියෙ දොරවල් ජනෙල් ඔක්කොම වැහුවද?”

“මම ඒව ඇරියෙ නෑ.”

“..........................

..........................

...........................”

මොකද්ද?

“අපි ෆිල්ම් එකක් බලමුද?”

ඇය අහනව

“රොමෑන්ටික් මූවි එකක්?”

“ඔයා සෝ බලල තියනවද?”

“අපෝ මල ජරාව”

ඈ කියනව.

“ඔයා එහෙනම් ෆිල්ම් එකක් හොයන්න..මම ටොයිලට් එකට ගිහින් එන්නම්.”

ඇය චිත්‍රපට තෝරන අතරෙ මම වැනි වැනී කුස්සියට රිංගනව.

දොර ජනෙල් සියල්ලම අගුලු දාලදැයි සැක හැර දැනගන්නව..

ගෑස් ලිප නිවලද බලනව.

පොඩි ගෑස් කාන්දුවක් හරි තිබ්බොත්?

සිගරට් කොටේටත් ඇවිලෙනව

බුම්.

ටැප් ඔක්කොම වහලද බලනව.

වහල තියන ඒවත් අයෙ අතින් තද කරනව.

අයන් එක තිබෙන තැනමදැයි සැක හැර දැනගන්නව.

අණතුරක සේයාව ටික ටික හිතෙන් පහවෙනව.

ඈත ඉඳන් ශබ්ද නගාගෙන ආපු කෝච්චිය නැවතුමකට ළඟාවෙනව...තාවකාලිකව උනත් සීරුවෙන්...

මම ඇ‍‍ඳේ ඇය ළඟින් ආයෙමත් වාඩිවෙනව

ඇය ප්‍රවෘත්ති බලන ගමන්. උද්ඝෝශකයො පිරිසක් කම්හලක් ඉදිරිපිට බෝඩ් ලෑලි උස්සගෙන කෑ ගහනව.

මම හිතින් උන්ව උන්ගෙ අකුලපු බෝඩ් ලෑලිත් එක්ක කම්හල ඇතුලට ගාල් කරනව..

ඇය පරණ පෙමක් එක්ක බැඳිච්ච අතීත කතාවක් කියන්න ප‍ටන් අරන්...

................

මම ඉලක්කමක් මතක නැති විස්කි වඩියක් කටට හලාගෙන ඇඳෙන් නැගිටිනව.

ඔයා දැන් ඔය කීවෙනි පාරටද ටොයිලට් යන්නෙ?

දීප්ති කේන්තියෙන් අහනව.

........

“කොහෙද මේ ආපහු යන්නෙ?”

“ඉස්සරහ දොර වැහුවද බලන්න?”

“දැන් කී පාරක් ගියාද? ඔයාට පිස්සුද අනේ....? නැත්නම් වෙරි වැඩිද?”

“පිස්සුද?”

දීප්ති දුහුල් නිදන ඇඳුමකට මාරු වෙලා විස්කි බෝතලේ මගේ අතින් උදුර ගන්නව.

“අදට ඇති.”

ඇය කියනව

මම අන්තිමට බීපු සිගරට් කොටේ නිවිලද හොයනව.

“මොනවද හොයන්නෙ? මෙන්න මෙහෙ එන්න”

ඇය ඇඳේ හාන්සි වෙලා මට කතා කරනව. මම ඈ ගාවින් ඇළ වෙනව.

“මොකුත් නෑ”

මම ඇගේ උරහිසට උඩින් අතක් දාල ඈව තුරුලු කරගන්නව. ඈව සිපගන්නව.

මගේ ඇස් පියවේගෙන එනව....

ගෙදර දොර ජනෙල් හෙමිහිට අගුලු පැන්නෙනව, මිදුලෙ වතුර කරාමයකින් වතුර ඔහේ ගලාගෙන යනව. සිගරට් කොටේකින් ඇඳ රෙද්දට ගිනි ඇවිලෙනව...

මම බයෙන් ත්‍රස්ත වෙලා ඇස් දෙක අරිනව

“ඔයාට නිදිමතද අනේ?”

දීප්ති මගේ හිස අතගානව.

නිදාගන්ඩෙපා...හීන දකින්ඩෙපා....

මගේ හිත කියනව...

නහරවැල් හෙල්ලුම් කාගෙන ආයෙත් ඈතින් කෝච්චියක් එනව.

“අපි හීනයක් බලමු...ඔයාගෙ හීනයක්....”

දීප්ති මහ හඩින් හිනාවෙනව...ඇගේ මූණ විකාර ස්වරූපයකට හැරෙනව..ඒ තුලින් දන්න නොදන්න මූණු සියගාණක් මතු වෙනව මැකෙනව....

විස්කි වීදුරුවක් ඇතුලෙ හඳක් පායල..හඳේ පිළිබිඹූවක්...මම අයිස් කැටයක් දාද්දි හඳ බිත්තර කහමදයක වෙලා කැළතෙනව...

“දී...ප්ති”

“මම හීනෙන් කියවනවද?????”

මනුරංග

2011-02-20T15:51:00.004+05:30

ඡායාරූප ශිල්පය මට විනෝදාංශයකට වඩා එහා ගිය එකක්. ඒක හරියට පවතින මොහොතෙන්, කාලයෙන් සහ ලෝකයේ අස්ථිර පැවැත්මෙන් අංශුවක් මා තුළට උරා ගැනීමක්. මහ විසාල ගඟක් මොහොතකින් මවල පෙන්නල ආයෙත් හංඟගන්න හදන කුඩාම කුඩා දිය රැල්ලක් හොරාගැනීමක්. මගේ අස්ථිර පැවැත්ම සමඟ සොරාගත් දියරැල්ල අතිනත් අල්ලාගෙන ශුන්‍යත්වය කරා ගන ගමනක්.

සේයාරුවක් කියන්නෙ පවතින ලෝකය මගේ ලෝකයේ රේඛා වලින් සහ වර්ණ වලින් යළි පින්තාරු කිරීමක්. මේ රේඛා සහ වර්ණ උනත් කාලයත් එක්ක අලුත් නැමුම් සහ කැඬුම් බිඳුම් වලට ලක්වෙද්දි ඒව පැවතුන ලෝකයක නටඹුන් බවට පත්වෙලා මගෙන් ඈත්ව යනව.

මට ඕනෙ කලේ පවතින මොහොතෙ ඉඳන් අනාගතය දක්වා දිගහැරෙන අනන්ත සේයාරූ රැගත් සිතුවමක් පින්තාරු කරන්නයි. හැකිනම් හැම දිය රැල්ලක් තුළම තව තව කුඩා මොහොතවල් මවමින් ඉන්න මිසක සේයාරුවක් තුළ අතීතයේ නටඹුන් සොයන්න නෙමෙයි.

මං හිටියෙ ටිකෙන් ටික බොහොම හිමීට නමුත් ඒ විදිහට ලෝකය පින්තාරු කරමින්.

මනුරංගය...පරය.

මිනිහ ආවෙ ඒ වගේ වෙලාවක.

මිනිහ නොහිටින්න අද ඒ චිත්‍රය බොහෝ දුරට සම්පූර්ණයි.

ඒ හින්දම අද මම මිනිහව මරණව.

මනුරංගය රැකියාව හැටියට කලේ ත්‍රීවීල් එලවන එක. කොයි වෙලේත් කටේ හපේ ගහගත්ත ගමන්මයි. මිනිහගෙ අම්ම කලේ බුලත් විට වෙළදාම.

මනුරංගය.

විට ගෑණිගෙ පුතා.

ගංජකාරය

මිනිහ උදේ හවා මගෙ පින්තාරුව උඩින් යනව. දුම් දාගෙන...ටයර්, තෙල් පාරවල් ඇඳගෙන බුළත් කෙළ විද විද.

මිනිහ මගේ පින්තාරුවට ඇතුලත් වෙලා නොහිටියත් මිනිහ හැමදාම ඒ අහල පහල ගැවසෙමින්, තාවර වෙමින් ඉඳල තියන වගක් පහු උන දේවල් කල්පනා කර‍ල බලද්දි මට දැන් හිතෙනව.

ශාන්තිනී

ඉඳිආප්ප මේරිගෙ දුව.

කඩේ යන ගමන්, පන්ති යන ගමන් ඉඳහිට හිනාවක් හලාගෙන යන ශාන්තිනී.

දිය රැල්ලකට වඩා ලාලිත්‍යයක් ඇති සඟවාගැනුම් සහ මැවුම් දහසක් සමගින් ඈ පවතින ලෝකයටද ඊටත් ඉහලින් පින්තාරු කල මගේ ලෝකයටද උඩින් අලුත් වර්ණ සිතුවමක් මවද්දි. කාලයේ ගැබ දරාගෙන ඉන්න තවත් ලාලිත්‍යමය සඟවාගැනුම් සහ මැවීම් වල කෝටියක් සිහිනයන් අතර මං අතරමං උනා. ඒවායේ වර්ණ වලින් රේඛා හැඩතල වලින් මගේ ඇස් අන්ධ උන ගානයි.

මම වහාම අහස අලුතින් සේයාරුවට නඟන්න ගත්ත. ඒ තුළින් නැවත ලෝකය පින්තාරු කරන්න ඇරඹුවා. පියාපත් මිස දෙපා අවැසි නැති ගානට ඒ අහසෙම සැරිසැරුවා. අතරමං වෙමින් සහ මාවම සොයමින්. වෙනස්ම අවකාෂයක සහ කාලයක පැවතුන දේවල් වටා කක්ෂ ගත වෙමින්.

“ශාන්තිනී..ඔයා මොකද කියන්නෙ.?”

දවසක් මම ඇහුව. ඇගෙන්.

“ආනේ... මම මනුරංග අයියට වචනයක් දීල ඉවරනෙ.”

මනුරංගය බුලත් කෙළ හලාගෙන, තෙල් දුම් පිඹ පිඹ මගේ චිත්‍රය කාබාසිනිය කරල දාන්න ගත්තෙ එදා පටන්. මිනිහ මගෙ චිත්‍රය උඩට නැඟල වැඩි වැඩියෙන් ඒක උඩ ගැවසෙන්න පටන් ගත්ත.

දවසක් මිනිහ ශාන්තිනීවත් අතින් ඇදගෙන බස්හෝල්ට් එකේ මඩවලකට උඩින් පැන්න.

“චිරිස්” ගාල හතර වටේට මඩ විසි උනා.

තව දවසක් දෙන්න ත්‍රීවීල් එකේම ජෝඩු දාල තානායම පැත්තට කපනව මම දැක්ක. ටයර් පාරවල් වලට බිම හෑරුණා.

මනුරංගය ටිකෙන් ටික මගේ අනන්ත අපරිමාණ වූ සේයාරූ සිතුවම බිඳෙන් බිඳ බොඳ කරන්න අපවිත්‍ර කරන්න පටන්ගෙන ඇතිවා මදිවට මිනිහ ඒක‍ට උඩින් මිනිහටම ආවේනික උන ශෛලියකින් යුතු චිත්‍රයක් මවන්න පටන් ගෙන ඇති වග ඒ අතරෙ මට වැටහෙන්න අරන් තිබුණා.

පාරවල් වල වැඩි වැඩියෙන් බුලත් කෙළ පැල්ලම්.

වාතය එන්න එන්න දුෂ්‍ය වෙනව.

2012 ලෝක විනාශය එන වගක් රේඩියෝවක රැවු දෙනව.

මම ඇවිද ඇවිද හිටියෙ මනුරංගය විසින් සිතුවමට නඟපු පාරවල් උඩ. මම හුස්ම ගත්තෙ මිනිහගෙ ත්‍රීවීලරේ දුම් පිටකරපු වාතය.

මට ඕන කලා ලෝක විනාශය වලක්ක ගන්න. ‍නැතිවෙච්ච වර්ණ සහ රේඛා අලුතින් හොයාගන්න. අලුත් වර්ණ ගන්නල ලෝකෙ පිරිසිදු කරන්න.

කල්පනාව පිට ඇවිදල පාරෙ වාහනේකට යටවෙන්න ගිය දවසක ගෙදර දුවගෙන ගිහින් මම ආයෙත් කැමරාව අතට ගත්ත...

මෑනුව...කල්පනා කලා.

ආයෙත් ලාච්චුවට දැම්ම.

ඇරිය වෙන ලාච්චුවක්.

ගත්ත පිස්තෝලෙ.

අතපත ගාල බැලුව. කානුවට ඇහැ තියල බැලුව.

පිස්තෝලෙන් කෙරෙන්නෙ පිටකිරීමක්. හරියට ඡායාරූපයකින් කෙරෙන විරුද්ධ ක්‍රියාව වගේ. මට හිතුන.

ඒ වෙලාවෙ මට ඕනෙ කලේ ඒහා සමාන දෙයක් වග මම මටම තේරුම් කරල දුන්න.

හැඟීමක්, කෝපයක් ද්වේෂයක්. පිට කිරීමක් එක්ක සියල්ල නැවත සැකසීමේ බලාපොරොත්තුවක්. පිස්තෝලෙත් හරියට කවියක් වගේ කියල හිතිල එවෙලෙ මට හිනාවකුත් ගියා.

මට ඕනැ කලේ මනුරංගය කැත කරමින්, මගේ ඇස් වලට පේන්න ලෝකයට උඩින් අඳිමින් උන්න විකෘති චිත්‍රය කැබලි වලට කඩන්න. බිම වට්ටා දුහුවිලි බවට පත් කරල ඈත අභ්‍යවකාශෙට පාවෙලා යන්න අරින්න.

ඊට පස්සෙ පිස්තෝලෙ හංඟල කැමරාව ආයෙත් අතට ගන්න. අලුත් මොහොතවල් සොයාගන්න. ඒවායේ වර්ණ සහ රේඛා තුළින් සදාකාලිකත්වයක් සොයන්න.

*******

මම පාරට පැනල මනුරංගයගෙ ත්‍රීවීල් එකට අත දැම්ම.

මිනිහ හිනාවක් දාගෙනම ගෙවල් ඉස්සරහින් ත්‍රීවීලරේ කපල නැවැත්තුව

“සර්..කොහාටද?”

“කොටුවට යන්න. බෑග් වගයක් තියනව. පොඩ්ඩක් උදවුවක් දෙනවද මේකට දා ගන්න.”

මිනිහ මගේ පස්සෙන් ‍ගේ ඇතුලටම එද්දි මම හිත යටින් හිනා උනා මගේ සැලැස්මෙ සාර්ථකත්වය ගැන හිතල.

බඩු හොයන මුවාවෙන් මම ලාච්චුව ඇදල ගත්ත පිස්තෝලෙ. සයිලන්සරයකුත් හයි කරපු.

“ලෑස්තිවෙයන් මැරෙන්න.”

මම පිස්තෝල මෑනුව..කොකා ගැස්සුව.

වෙඩි පිට උනේ නැහැ.

මනුරංගය එලියට පැන්න.

සැලැස්මේ වැදගත්ම හරිය හොඳටම වැදිලා තිබුණත්. මිනිහගෙ පස්සෙන් එළවාගෙන යාම හැර වෙන කරන්න දෙයක් නැති බවට අදහසක් මගෙ ඔලුව හරහා විදුලියක් වගේ ඇදීගෙන ගියා. මරණයේ සදාකාලිත්වය ජීවිතයේ පැවැත්මට වඩා වැදගත් කමක් උසුලපු තප්පරයක මම මනුරංගය පිටිපස්සෙන් එළවමින් හිටිය.

‍”ඩෝං!”

මගේ වෙඩි පහරින් මනුරංගය වත්ත මායිමේම ඇදගෙන වැටුන. මිනිහ ඇදවැටෙන වේගෙට අන්දර වැටිය සරස් ගෑව.

සයිලන්සරය තිබියදී අනපේක්ෂිතව පිටවූ වෙඩි සද්දය ගැනවත්. සෙනඟ ගැවසෙන මහ දවාල ගැනවත් අවදියෙන් තොරව මම මිනිහ වැටුණ දිහාවටම දුවගෙන ගියා.

මනුරංගය වැටිල. මැරිල. කට ඇරිල. ඇස් දෙක අහස දිහාවට යොමුවෙලා. මිනිහගෙ බැල්ම යොමුවෙලා තියන ඉසවුවට උඩින් කුරුල්ලෙක් පියාඹගෙන යනව.

නිශ්ශබ්දතාවය ඇතුලෙ හැමදෙයක්ම ශබ්ද නඟන්න පටන්ගෙන ඇති වගක් මට හිතෙනව. සමනළයෙක් සට සට ගාල මගේ කණ අසලින් පියාපත් ගහගෙන යනව මට ඇහෙනව.

තණකොළ ගොල්ල මනුරංගයගෙ ලේ වලින් පෙඟීගෙන අලුත් වර්ණයක් ගන්න තතනනව.

මම ගෙට දුවගෙන යනව. අරිනව ලාච්චුව.

කැමරාව අරගෙන ආයෙත් මිදුලට දුවගෙන එනව.

නිශ්චලතාවය ඇතුලෙ හැම දෙයක්ම සසළ වෙන්නටත් රැළි නඟන්නටත් පටන් ගෙන ඇතැයි පෙනෙන මොහොතක අතරමං වෙමින්, පවතින ලෝකය සහ මගේ ලෝකය දෙකක් නොව එකක්ම උන මොහොතක මම නොනවත්වා පින්තූර ගන්නව.

කදුලු වලින් බොඳවෙන ඇස් අතකින් පිහදාන ගමන්ම මම පින්තූර ගන්නව.

තණකොළ ගොල්ල, ලේ , මනුරංගයගෙ ඇස් හැමදෙයක්ම....

ඈතින් පොලිස් නළා හඬක් ඇහෙනව..

මම දිගටම පින්තූර ගන්නව..

පරණ ගහක්

2011-02-14T09:24:00.003+05:30

නිල් අහසටත් කතිර ගසාගෙන පාට කොඩිවැල් වලින් ලයිට් කණුත් ගසුත් යාවෙන්න පටන්ගෙන තිබ්බ උදයක උදේ පත්තරයත් පාන් රාත්තල් දෙකත් මල්ලක ඔබාගෙන උඩ බලාගෙන ආපු විමලා නෝනගෙ ඇස් දෙක හිටිගමන නතර උනේ වත්තෙ මායිමේ තියන කොස්ගහෙන් පාරට බර වෙලා තිබුණ අත්තක් දිහාවෙ.

කොඩි වැලකුත් අතේ තියාගෙන රතු රංජියා අත්ත දිගේ බඩගානව.

“ඒයි කොලුවො”

විමල නෝනගෙ කටහඬින් අත්ත උඩ හිටපු රතු රංජිය විතරක් නෙමේ ගහට ඉනිමගකුත් හේත්තු කරන් බිම උන්නු ජස්ටියත්,ඩිලන්තත් හැරිල බැලුව.

“ඔය ග‍හේ කොඩිවැල් එල්ලනව නෙමෙයි”

“ඒ මොකෝ හාමිනේ?”

රංජිය අත්ත උඩ ඉඳගෙන කොඩිවැල අල්ලන් උන්නු අතින්ම නළලත් පිස දමමින් ඇහුව.

“මේ සංඛ මහත්තයගෙ...”

පහල හිටපු ජස්ටිය කියන්න ගත්ත විතරයි

“හරි හරි ළමයිනේ. ඒ උනත් මේ ගහ කපන්න ඉන්නෙ ඒකයි.”

කියල විමල නෝන ඉස්සර උනා.

දිගටම ඇදීගෙන ආපු කතිරෙ හැඩේ මහ කොස් ගහ හරියෙන් ටිකක් විතර බිඳිල ආපහු දිගටම ඇදීගෙන ගියා.

ඒ මීට සතියකට ඉස්සර.

“අනේ අම්මෙ තාත්තට ලැජ්ජ නැද්ද මේ එක එක්කෙනාගෙ ස්ටේජ් වල කතාකරන්න.”

විමල නෝනගෙ ලේලි චන්දිමා ගෙට ගොඩ උනේ නෝක්කාඩු කියාගෙන.

“තමන්ගෙ තැන තියාගෙන ගෙදරට වෙලා හිටියනම් ඉවරනෙ”

“ගමේ ළමයෙක්නෙ දරුවො. බෑ කියන්න බෑනෙ”

විමලා නෝන කිවුවෙ ලේලිගෙ නෝක්කාඩුවෙන් මිදෙන්න වත්ත දිහාවට යමින් ගමන්.

“ඔය කාට කාටත් තාත්තව මතක් වෙන්නෙ ඡන්ද කාලෙට තමයි.”

ඒ පාර ගේ ඇතුලෙ ඉඳන් ලොකු දුවගෙ කටහඩත් විමල නෝනගෙ පස්සෙන් ටිකක් දුර ආව.

“.......හිතවත් ගම්වැසි සොයුරු සොයුරියනි.... අපට දැන් ඇමතුමක් ආව නොබෝ වෙලාවකින් මන්ත්‍රීතුමා මේ රැස්වීම අමතන්න මෙහි පැමිණෙනව කියල. පමාව ගැන අප සමාව අයදින ගමන්...... එතෙක් ඔබ ඇමතීමට අප ප්‍රදේශයේ කාගේත් හිතාදරයට, බුහුමනට පත් සාමවිනිසුරු එස්. චන්ද්‍රරත්න මහතාට මා ‍ගෞරව සම්ප්‍රයුක්තව ආරාධනා කරනව....”

මොහොතකින් ඇහෙන්න යන තම ස්වාමි පුරුෂයගෙ කතාව වඩාත් හොඳින් අහගන්න කියල හිතාගෙන විමල නෝන මහ කොස් ගහේ කඳත් පහුකරගෙන ඇවිත් වැට පැත්තට බර උනා.

“....... ප්‍රදේශවාසීන්ගෙන් අවසරයි.... මදක් අසනීප තත්ත්වයෙන් පසුවූවත්....ඔබ හමුවේ.... වචන ස්වල්පයක් කතා කරන්න මා මෙහි පැමිණියේ........ කරුණු කිහිපයක් පෙරදැරි කරගෙනයි....ඉන් එකක් නම් මෙවර මැතිවරණයට..... අප ප්‍රදේශයේ ඉපිද හැදී වැඩුණ අප කවුරුත් දන්නා හඳුනන සංඛ තරුණ මහතා.....”

අසල ලයිට් කණුවක එල්ලල තිබ්බ ලවුඩ් ස්පීකරය දිගේ ඇදී එන චන්ද්‍රරත්න මහත්තයගෙ කටහඩ විමලා නෝනට ඇහුණෙ වෙන කවරදාකටත් වඩා දුර්වල විදිහට.

තමා තරුණය කාලෙ පටන් සහය දක්වපු පක්ෂෙ ගමේ සමිති සහ රැස්වීම් වලට බොහෝවිට ආරම්භක කතාව පවත්වන්න ලැබෙන්නෙ චන්ද්‍රරත්න මහත්තයටයි. ඒ වගේ දේකට මහත්තය සහභාගි උනේ යම්කිසි ආඩම්බර කමක් මුසු උන සතුටකින්. ඒ දේවල් ගැන විමල නෝනගෙ වැඩි මනාපයක් නොතිබුණත් තම ස්වාමි පුරුෂය දේශපාලනේ බදාගෙන තානාන්තර ‍හෝ මිලමුදල් හරිහම්බ කරන්න නොපෙළඹුන බව විමල නෝන දැනන් හිටිය.

මෙවර දරුවන්ගෙ දැඩි විරුද්ධත්වය මැද උනත් ගමේ අපේක්ෂකයට සහය දක්වන්න වේදිකාවට නගින්න චන්ද්‍රරත්න මහත්තය ගත් තීරණයට විමල නෝන විරුද්ධ නොවුනෙ ස්වාමිය ගැන තිබුණ ඒ ගෞරවය නිසාමයි.

කරුණු දැක්වීම් සමග කෙරෙන කතාව හැමදාකමත් වගේ පැහැදිළිව කෙරුණත් සිය ස්වාමි පුරුෂයගෙ ජවය සිදී මහලුව දුර්වලව ගිය කටහඩ විමලා නෝනව හොඳටම කම්පනයකට පත් කරලයි තිබුණෙ.

“හාමිනේ..එහෙනම් මම අනිද්දට එනව අර වැඩේට.”

ඡන්ද පෝස්ටර් වගයක් කිහිලි ගන්නාගෙන තව පිරිසක් සමගින් ගමන් කරන ගමන් රතු රංජිය කියාගෙන ගියේ ඒ අතරෙමයි.

මහ කොස් කඳට අත තියාගෙන ඉහල බලපු විමල නෝනට

“හපරාදෙ..කොච්චරනම් පරණ ගහක්ද”

කියල හීල්ලුනා.

ඒ මීට දවස් පහකට උඩදි.

“මහත්තයනං කීයටවත් කැමති නැහැ මේ ගහ කපනවට”

“ලොකු පුතාගෙ අලුත් ගේ හදන්න”

“ඒත් ඉතින් මක් කරන්නද තාප්පෙ වැඩේට ගහත් එක්ක බෑනෙ”

“ළමයින්ගෙ ආසාව”

“හනෙ හප්පේ....”

විමල නෝන තනියම හූල්ල හූල්ල කියවද්දි රතු රංජිය හිටියෙ මහ කොස් ගහ වට පියවර මැන මැන. කතාවක් නැතිවම දෙවැනි වටෙත් කැරකුණ රංජියා බීඩි කොටේ බිම දැම්මා.

“එහෙනම් මං ප්ලේන්ටියක් හෙම බීල එන්නම් නෝනෙ ගහ කපන්ඩ.”

“මට රුපියල් පණහක් දෙන්ඩ. උදේට කාලත් නෑ තාම.”

විමල නෝනෙ ගෙට ගියේ පසුම්බිය ගන්න.

චන්ද්‍රරත්න මහත්තය හතරගාතෙ දාල සාලෙ බිම වැටිල ඉන්නව දැක්කෙ එවෙලෙ.

“රංජියෝ මෙහෙ වරෝ......”

කකුල පණ නැතිවෙලා වැටෙන්න ඔන්න මෙන්න තියල විමල නෝන පුටු අත‍ අල්ල ගත්තෙ එහෙම කෑ ගසාගෙන.

ඒ මීට දවස් තුනකට කලින්.

“මහත්තය පක්ෂෙ හොද කණුවක්. කවදාවත් හෙල්ලුනේ නැහැ....”

රංජිය පාලම් කොඩියෙ ලණුපොට කොස් අත්තෙ එල්ලන ගමන් පහල ඉන්න ජස්ටියට කියනව.

“පක්ෂ විපක්ෂ බේදයක් නැතිව කී දාහක් නම් ඇවිත් ගියාද. මන්ත්‍රීතුමාම දවස් දෙකක් ආව.”

“අන්න මිනිස්සු”

“කවුද?”

ජස්ටිය අහනව.

ජස්ටිය‍ගෙ ප්‍රශ්නෙ රංජියට ඇහෙන්නෙ නෑ. මිනිහ ඉන්නෙ බිමට බැහැපු ගමන් කොස් ගහ දිහා බලාගෙන.

“එදා මම මේකට ගහන්න පොරොව ඉස්සුව විතරයි...වැහ්!”

කියල රංජිය බොරුවක් ඇද බෑව.

ඒ මීට දවසකට ඉස්සෙල්ල.

විමල නෝන ඒ දවස් කීපය ගතකලේ හොඳ සිහි කල්පනාවකින් නෙමෙයි.

“අප කාටත් අතිශය කණගාටුදායක අවස්ථාවක් මේක.....”

සංඛ මහත්තයගෙ හැඟීම්බර කතාව හාත්පස සිසාරා රැවු දෙනව.

අවමඟුල් පෙරහැර පිටත් වෙන්න පටන් ගන්නව.

මහ කොස්ගහ ගාවින් පාරට බහිද්දි විමල නෝන ලොකු පුතාගෙ ඇඟට වාරු වෙනව.

සාමවිනිසුරු එස්. චන්ද්‍රරත්න මහතාට නිවන් සැප ‍ලැබේවා!

අදිසි සුළං පාරකින් පාළං කොඩිය සට සට ගාල වෙවුලනව.

කොස් අත්තෙ කොනකින් ගැටගහපු සුදු කොඩි වැලක් පාට කොඩිවැල් ගොන්න දිහාවට ඇදිල තියනව විමල නෝන දකිනව.

අනූ හය සහ හැට නමය

2011-02-11T19:36:00.000+05:30

ටෙලිවිෂන් රාමුවෙන්

එබෙයි කුසලානය

අද හෙටම එන වගක් කියාගෙන

දශකෙකුත් බාගයක්

ගෙවී ගිය පසුවද

අපි තවම

කරගෙන

හිස් පිටුවක කවිය

2011-02-09T14:59:00.005+05:30

රූල් නැති

සුදුම සුදු හිස් පිටුව දිහා මම බලාගෙන

ලියන්නට කොයිතරම් දේ හොයාගත හැකිද

සිතමින්ම

යතුරුපුවරුවේ ඇගිලි දිවෙවුවා මිසක

කිසිදාක කොළ කැබැල්ලක හෝ ‍පොතක

කුරුටු ගා නොමැති මට

තවම එය රහසක්ය.

ඉරී යන සේ පිටුවෙ සුදු පපුව

සිතට එන දේ කුරුටු ගෑ යුතුද?

නොනැවතී

වැරදි තැන් කප කපා යලි ලිවිය හැක එවිට.

එසේ නැතිනම් සබඳ

ශ්වේත ඉඩ නොකෙලසා

මවාගත් සිහිනයක නැවතිලා

අවිස්වාසයන් දෙන

අරුත් මතකයෙන් සිඳ දමා අවසන්ව

එහි ලියන්නද?

සුපිරිසිදු පිටක් මත ලස්සනට.

ලිවිය හැකි වෙයි එවිට.

කියවන්න ප්‍රිය හිතෙන.

වේදිකාවේ

2010-12-24T20:21:00.002+05:30

ප්‍රේක්ෂකාගාරය අතුරු සිදුරු නැතිව පිරී ගොසිනි.

වේදිකාවෙ අඳුරු මුල්ලක වැතිර සිටින කවියා හෙමිහිට දෑස් ඇර හිස ඔසවයි.

“මට මැරෙන්න බෑ”

ඔහු රහසිගත ස්වරයෙන් කොඳුරයි.

වේදිකාවේ මැද ආලෝකවත් තැනක මේසයක් පසුපස වාඩිවී සිටින හොරා බරපතල රාජකාරියක නියැලෙන සෙයකි.

“මේ ඕයි...ඇහුණද?.....මට මැරෙන්න බෑ”

කවියා මෙවර තරමක් ශබ්ද නගා පෙරකී වචනම නැවතත් කියනු ලබයි.

හොරා තවමත් ලියකියවිලි ගොන්නක ඔලුව ඔබාගත් ගමන්ය..

“මේ යකෝ! තොට බීරිද?”

“මට මැරෙන්න බෑ.”

හොරා කිසි කලබලයක් නොමැතිව සිය උපැස් යුවල ගලවා වේදිකාවේ කවියා වැතිර සිටින අඳුරු මුල්ල දෙස බැල්මක් හෙලයි.

“තමුසෙ දැන්ද ඇහැරුණේ? තමුසෙ මැරිල ඉවරයි.”

එසේ කියන හොරා නැවත ලිපිගොනු ගොඩේ තම හිස සඟවාගනී.

“මොකක් කිවුව? මම මැරෙන්නෙ මට ඕනෙනම් විතරයි.”

“ඉතින් තමුසෙමනෙ මළා වගේ වැටිල හිටියෙ. තමුසෙට ඕනෙ හින්දනෙ.”

“හරි එහෙම හිටිය තමයි. ඒත් දැන් මට ආපහු නැඟිටින්න ඕනෙ.”

“දැන් ඒකට පරක්කු වැඩියි. මේ නාට්ටියෙ තමුසෙගෙ කොටස දැන් ඉවරයි. දැන් මමයි මෙතන ප්‍රධාන චරිතෙ රඟපාන්නෙ.”

“තමුසෙ කවුද ඕයි මේකෙ ප්‍රධාන චරිතෙ තීරණය කරන්න?”

“ඒක මම දන්නෙ නෑ. සමහර විට තමුසෙ මැරිල නැතුව ඇති. සමහර විට මැරිල උනත් තමුසෙත් පවතින්න ඕනෙ ඇති. එහෙම තමයි මේ යන විදිහෙ හැටි. කොහොම උනත් දැන් මම තමයි මෙතන ලොක්කා. ඒ කියන්නෙ සමන් අත්තනායක.”

කවියාගේ ඉහමොල රත්වෙයි. ඔහු වහා නැඟී හිටගනියි.

“මොකක් කිවුව? සමන් අත්තනායක? තමුසෙ මගෙ නමත් අයිති කරගෙනද?”

“ඒක තමුසෙට, මට, අපි කාටත් අයිති නමක් අයිසෙ? අනික නමකින් ඇති වැඩේ මොකක්ද?”

“එතකොට මගේ කවි? මම ලියපු කතා...”

“සමන්ති?”

හොරා සරදම් හිනාවක් පායි.

“අයිතිය කියන්නෙ මහ විකාර වචනයක් යාලුවා..තමුසෙ මගෙන් ඇහුවෙ ප්‍රශ්නයක් කියල හිතල මම තමුසෙට උත්තරයක් දෙන්නම්. ඔව්. ඒ දේවලුත් දැන් අයිති මට. තවත් පැහැදිලිව කියනවනම් තමුසෙට අයිතිය කියල තමුසෙ හිතන හැමදේකින්ම කොටහක්, තමුසෙත් ඇතුලුව මට දැන් අයිතියි.”

“මිනිස්සු බලාගෙනයි ඉන්නෙ මම ප්‍රේක්ෂකාගාරෙට කෑ ගහල කියනව තමුසෙ මහ හොරෙක් කියල”

මෙවර හොරා හඬ නගා සිනාසෙයි.

“වැඩක් නෑ අයිසෙ. උන්ට තමුසෙව දැන් ඇහෙන්නේ නෑ. තමුසෙ හොඳට බලනව ඇස් ඇරල ප්‍රේක්ෂකාගාරෙ දිහාවට. උන් අපි දිහා බලාගෙන ඉන්නව වගේ පෙනුනට උන් ඉන්නෙත් වෙන වෙන ලෝකවල. අහක බලන් ඉඳිද්දි අපිට පේන්නෙ උන් අපි දිහාවම බලන් ඉන්නව වගෙයි. ඉඳහිටක අපි දිහා බැලුවත් උන්ගෙන් බොහොමෙකට තමුසෙගෙයි මගෙයි කියල වෙනසක් පේන්නෙ නෑ. තමුසෙ තව ටිකක් උන් දිහාට ළං වෙලා බැලුවොත් පෙනෙයි අපි දිහා බලාගෙන වගේ හිටියට උන් උනුත් ඉන්නෙ වෙන වෙනම වේදිකාවල කියල.”

“ඒ උනාට අපිට උන්ව නැතුවත් බැහැ ඕයි. උන්ව ඕනෙ අපිට අපිව දැනෙන්න. අපේ චරිත යථාවක් කියල දැනෙන්නෙ එතකොටයි.”

“අපි ඔක්කොම නලුවො අයිසෙ. ඊට එහා දෙයක් නෑ”

“පඬි වදන් කියල තමුසෙට මාව අන්දන්න බෑ. අනිත් එක ඒ අතින් බැලුවම තමුසෙත් නලුවෙක්. එතකොට තමුසෙට විතරක් ප්‍රධාන චරිතෙ හිමිවෙන්නයි, මට මැරෙන්නයි තීරණය වෙන්නෙ කොහොමද?”

“ඒක මට අයිති දෙයක් නෙමෙයි යාලුවා. මම කරන්නෙ මට පැවරිලා තියන දේ. තීරණ ගන්න මට තියෙන්නෙ සීමිත ඉඩකඩක් ඇතුලෙ විතරයි. තමුසෙ කවියෙක්, මම හොරෙක්. තමුසෙ කවියෙක් වෙලා තමුසෙගෙ වැඩ කොටස කලා. සමහර විට ඉස්සරහටත් තමුසෙට වැඩ කොටසක් පැවරිලා ඇති කියල මට දැන් හිතෙනවා තමුසෙගෙ මේ නැඟිටීමත් එක්කල. මමත් හොරෙක් හැටියට මට පැවරිලා තියන කාර්යයභාරය ඉටුකරනව. තව ඉස්සරහට තව වරිත එයි සමන් අත්තනායකට පණපොවන්න. එදාට මටත් තමුසෙ වගේ මුල්ලකට තල්ලු වෙන්න වෙයි.”

“මේ ඔක්කොම තිරය පිටුපස කෙනාගෙ වැඩ”

“මොකක්? කවුද තිරය පිටුපස ඉන්නෙ?”

“කවුරුවත් නෑ. අන්ධකාරයි. ඒත් මට දැනෙනව කවුරු හරි ඉන්නව. මාව හසුරුවනව. සමහර විට ඒ නියම සමන් අත්තනායක වෙන්නැති. අපි ඔක්කොම මිනිහගෙ හෙවනැළි විතරක් වෙන්නැති.”

“ඉතින් අපිට බැරිද මිනිහව හොයාගන්න?”

“වැඩක් නෑ අයිසෙ. අන්ධකාරෙ අතරමං වෙනව විතරයි. මමත් කීප වතාවක් උත්සාහ කරල බැලුව ඉව අල්ලන් පුලුවන් තරම් දුර යන්න. ඒත මට වෙලාව මදි අයිසෙ..තමුසෙ දන්නෙ නැතුවට මට වැඩ රාජකාරි ගොඩ ගැහිල. මොහොතක පමාවකින් මහ විනාසයක් වෙන විදිහටයි දේවල් හැඩගැහිල තියෙන්නෙ. ඉතින් මට ආපහු හැරිල එන්න සිද්ද වෙනව..

තමුසෙට කියන්න අයිසෙ තමුසෙත් එක්ක ගතකරන මේ කාලයත් එක්කත් වෙන්නෙ මේ අවුල්ජාලාවෙ මාව තවත් හිරවෙන එක...”

හදවතක් ගැන කතාවක්

2010-12-10T21:22:00.008+05:30

අනන්තවූද අන්ධකාරය රජයන්නා වූද හිස් අවකාශයක් තුළ සදාකාලයක් දක්වා ඇසී යන්නා සේ හැඟුණු දුරකථනයේ ඒකාකාරී නින්නාදයට තිත තැබිණි.

"හෙලෝ..."

ඈ එහා අන්තයෙන් සම්බන්ධ වී ඇත.

අද අපේ ප්‍රේම සම්බන්ධය බිඳී හරියටම අවුරුද්දක් ගතවූ දවසය.

එමෙන්ම දෙවැනි වරටත් ඇගේ හදවත හිමිකරගැනීමට මා වාසනාව ලද දවසය.

හදවතක් හිමිකරගැනීම වාසනාවක් යැයි දැන් මොහොතකට කළින් මා අතින් කියවුනේ හුදෙක් එය කට වහරේ එන කියමනක් නිසාවෙන් පමණකැයි මම ඔබට කියමි. ජීවිතයේ මෙතුවක් මා ‍වඩාත්ම පෙම් කළ කාන්තාව ඈය. එවන් හදවතක් හිමිවීම වාසනාවක් ලෙස මට සැලකිය නොහැකි වීමේ හේතුව මා ඇගෙන්ම දැනගත යුතුව ඇති නිසා දැනට වාසනාව යන්න හුදෙක් ශබ්දයකට, වදනකට පමණක් සීමා කරමි.

“එහෙනම් ඒ කතාව බොරු ආ?”

මම ඇයව අමතමි. වසරකට පසු පළමු වතාවට.

“මොකක්ද?”

ඈ කිසිවක් නොදන්නා සේය.

“හදවතේ හිලක් කියල කියපු එක”

“නෑ. ඒක ඇත්ත.”

“එහෙම මොකුත් තිබ්බෙ නෑ”

“ඔයාට ඒක ලැබුණද?”

“ඔව්. "

“සතුටුද?”

“දන්නෙ නෑ.”

“අම්ම එනව මං තියන්නම්.....”

“පොඩ්ඩක් ඉන්න....”

“බායි...”

ඈ දුරකථනය විසන්ධි කරයි. ඒ සමගම දුරකථනය නින්නාද දුන් අන්ධකාර හිස් අවකාශය අතීත රැහැන්පට දිගේ ඇදී විත් මගේ හදවතේ තැන්පත් වේ.

සමහරවිට ඈ නැවත මාව අමතාවි......

පළමු වර මා ඇගේ හදවත හිමි කරගත්තේ නිරන්තරයෙන් කළ ඉල්ලීම්, ආයාචනා, උසුලු විසුලු සහ ඇඬුම් වැළපුම් මැදිනි. දෙවැනි වර ඒ කිසිත් නැතිව, නොඉල්ලාම මට ඇගේ හදවත හිමි වී ඇත.

“ප්‍රාර්ථනා...ප්‍රාර්ථනා.....”

අද පාන්දර මම ඇගේ නම අමතමින් හීනෙන් දිව ගියෙමි...හීනෙකින් හීනෙකට පය තබමින්. විවිධ කාල පරාස ඔස්සේ ඉදිරියට සහ ආපස්සට කළ පිළිවෙලක් නැති දිවීම් වලින් අනතුරුව මට අවසනදී මට ඈ හමුවිය.

සරසවි බිමේ කෙළවරක..වසර දෙකකට පෙර දවසක ඈ උන් ආකාරයටම.

ඈ බංකු කෙළවරක වාඩිවී උන්නාය. මම ඈ ළගින් නැවතී දණහිස් මතට අත් වාරු කරගනිමින් හති ඇරීමට පටන් ගත්තෙමි.

“නිසල්...මගෙ හෘදය වස්තුවෙ හිලක්.”

ඈ පැවසීය..මට හති ඇරීමටවත් ඉඩක් නොතබමින්.

“මොකක්?”

හීනය එතැනින් බිඳුනි.

ලබ් ඩබ් ලබ් ඩබ්....

වෙනත් අවකාශයක වෙනත් පරිසරයක මම නැවත දුවමින් පසුවූයෙමි..මෙවර සතර දිසාවටම.

සතුරු බලමුලු පහර දෙනු ඇත.... උන් ඇතුලු වනු ඇත....

භූමියේ සතර කොන් ආරක්ෂා කරගත යුතුය....

මෙපමණයි මට පොළොවකට තියෙන්නෙ පයගහල ඉන්න....

මම දුවමි..ඇගේ හදවත මතුපිට ඉහලටත් පහලටත්... ලේ කඩිති උඩින් පණිමින්. ලබ් ඩබ් හඬින් ගැස්සීමෙන් කම්පනය වෙමින්..රත්පැහැ හදවත් භූමිය සිපගත් අන්ධකාර ක්ෂිතිජ මායිම් දිහාවට....

මගේ පය ලිස්සයි...මා ඇදවැටෙයි නොනවත්වාම...කලු කුහරයකට...ඇගේ හදවතේ සිදුරෙන් පිටතට...

මම හීනෙන් අවදිව ඇත....ඇඳ පාමුල පාර්සලයක්..රන්වන් දවටන කඩදාසියකින් ඔතා මගේ නම ලියා ඇති පාර්සලයක්..

මම වහා වහා පාර්සලය ඉරා බලමි....

හදවතක්?

ලියමනකුත් එක්ක...

නිසල්ට,

මගේ හදවත් සැත්කම කලා. මාව මතක් වෙන්නටත් එක්කල ඔයා හැමදාම ඉල්ලපු මගේ පරණ හදවත ඔයාට එවන්න මට හිතුනා.

මීට ප්‍රාර්ථනා.

මම වහාම හදවත පිරික්සමි. ඒ මේ අත හරවමින්. දෙවැනි වරටත් මා හට හිමිවූ ඇගේ හදවත පිරික්සමි. අපමණක් ප්‍රේමයෙන් මා පුරවාගෙන හිඳින්නේයැයි කී හදවත මේය. දිවා රූ තිස්සේ මා සැරිසරන්නේය කියූ හදවත මේය. මගේ සිතුවිලි විසිර යයි...

කෝ සිදුර?

මම ඇගේ හදවත තුළ තිබෙන්නා කියූ සිදුර සෙවුවෙමි...එය මට සමු නොවිණි....

බීප් බීප්......

දුරකථනයේ නින්නාදයෙන් මගේ සිතුවිලි දැහැන බිඳේ...

ඈ වේවායි ප්‍රාර්ථනාවෙන් මම දුරකථනය ඔසවමි.

“හෙලෝ...”

“නිසල්...”

“ඔව් කතා කරන්න...”

“සිදුර ගැන ප්‍රශ්නයක් අහපු නිසා මම උත්තරේ දෙන්නයි මේ ගත්තෙ. එක අතකට දැන් ඇත්ත දැනගත්තා කියල අපිට ප්‍රශ්නෙකුත් නැහැනෙ.”

“මොකද්ද ඇත්ත?...බොරු නේද කිවුවෙ හදවතේ හිලක් කියල ඒ දවස් වල”

මම කෝපයෙන් අසමි.

“නෑ. මම කිවුවෙ ඇත්ත...”

ඈ පිළිවදන් දෙයි.

“සිදුරක් තිබ්බා ඒ වෙද්දි...ඔයාගෙ හැඩයෙන් කැඩිල හැදෙමින් පැවතුණ එකක්.....”

“ආපහු මට කතා කරන්න එපා”

ඈ දුරකථනය විසන්ධි කරයි.

අන්ධකාර හිස් අවකාශය දුරකථන රැහැන් දවමින් මා කරා ඇදී එනු මට දැනේ.....

ඝට්ඨනය

2010-12-06T21:04:00.004+05:30

“ඇස් පියවෙන්න දෙන්න එපා...”

“හයියෙන් තදකරල අල්ලගන්න. ලේ ගලන්න දෙන්න එපා..”

“අපිව ඇහෙනවද?......කතා කරන්න.....කවුද ඔයාව හප්පගෙන ගියෙ?”

මගේ දෑස් පියවීගෙන එයි. වේදනාව මා තුළක සිට සිය අසිපත් වන් මුවහත් අඬු පඬු දිග හරිනු මට දැනේ. මුලින්ම පපුව ඉන්පසුව අතපය...එතැනින් හිස පුරා...උහුලන්න බැරි වේදනාව පැතිර යයි.

වාහනයේ සිටින මිනිසුන්ගේ හඬද, නලා ශබ්දයද, සෙලවීම් පැද්දීම් සියල්ලද, පුපුරා යන වේදනාවද අතරින් ඇදෙමින් සියුම් ලෙස ඒවා මගෙන් ඈත් කරමින් සිහිනයක සිනිඳු හස්තයක් මගේ ඇස් සොයයි, සියුමැලිම උකුලක හොවා මට කෘතිම ශ්වසනය දීමට තැත් කරයි.

“කතා කරන්න...ඇස් පියන්න එපා..”

මිනිස් හඬට බියෙන්දෝ සිහිනය යාන්තමට පසුබසී. සිය මායාවී දුහුල් අත් සගවාගනී...

ආයෙත් නළාහඬ,කම්පනය..වේදනාව...

“අම්මෝ...”

මට කෙඳිරි ගෑවෙන නමුත් මා මුවින් කිසිදු හඬක් පිට නොවේ..ඒ වෙනුවට වේදනාත්මක සිතුවිල්ල මහත් හඩින් ශරීරාභ්‍යන්තරයේ දෝංකාර දෙනු මට ඇසේ.. මගේම සිතුවිලි වල නැවත නැවත දෝංකාරය මට ඔක්කාරයක් කැඳවයි...

රියඳුරු ඇරුණු කොට වාහනයේ මිනිසුන් දෙදෙනක්වත් සිටිය යුතුය..ඔවුන් මේ ඉගිලෙන්නේ රෝහලක් දෙසට විය යුතුය...

සිතුවිල්ල වුවද බර වැඩිය දැන් දැන්...

හාත්පස ඡායාවල් පමණි මට පෙනෙන්නේ...සියල්ල මොහොතකට නිහඩ වී කාලයේ රිද්මයෙන් පිටතට පීලි පනී..හැකිලේ...යලි ඉමහත් වේගයෙන් ඉදිරියක් කරා දිගහැරෙයි...

හෙල්මටය හිසෙන් ගිලිහුනේ මහිස බිම වදින්නටත් පෙර වග හදිසියේ මට කල්පනාවට ඒ..... ඒ කල්පනාව හිස පුපුරවා හරින තරමේ වේදනාවට යළි පාර කියයි..

යළිත් සිහිනයක සියුමැලි පහසක් මා අවට දැවටෙන්නට පටන් ගෙන ඇතුවා සේය....

මා අවට ඡායාවන් මොනවදෝ මුමුණනු ඇසේ.

“ඇ.....හෙ....න...ව...ද...... අ......පි...”

ඔවුන් ප්‍රමාද වැඩිය.....

මා සිහිනයක තුරුල්ලක.....නැත.....මතකයක...ඉමහත්ම මෑත මතකයක සිහිනමය තුරුල්ලට වදිමින්.........

.................................

අඛණ්ඩ සුදු ඉර අනන්තයේ ගිණිගත් හිරු දිශාවටම දිගහැරේ...හිස්වූ ඉදිරියක් කරා මම වේගයෙන් රථය හසුරමි...ඇසිල්ලකින් ලොරියට ඉස්සර කර ධාවනතීරුවේ කෙළවරකට ඇදී යළිත් ඉදිරියට ධාවනය කරමි.

වේලාව එකයි පහයි..එකහමාරට ඉස්කෝල ඇරෙනව...වාහන තදබදය...

නිශා මග බලන් ඇති....

මේ නඩු වාරෙත් ඔහේ අහක ගියා. එක ලියවිල්ලක් ඉදිරිපත් කරන්න බැරි උන පමාවකට තව මාසෙකට.. තව දහ පහලොස් දාහක් ඉවරයි. ෂික්.

ඉදිරියේ මාර්ග සංඥා එලි දැල්වේ. මම යතුරුපැදියේ වේගය අඩු කරමින්, රතු එළි අබියස නැවතී ඇති වාහන මග හරිමින් සෙමින් ඉදිරියට ඇදෙමි.

වෙලාව එකයි දොළහයි...හොදටම පරක්කුයි දැනටමත්..

අද නඩුව ගත්තෙත් පරක්කුවෙලා. වෙනදට නම් දොළහ වෙද්දි ඉවරයි.

අද කොහොමටත් මහ මුස්පේන්තු දවසක්.

“මේ..මේ...ඔතන වාහනේ නවත්තන්න එපා”

හොදටම පරක්කු වෙලා උසාවි භූමිය අසලට පිවිසුන විට එහි සිටි හමුදා නිලධාරියෙක්ගේ ඝර්ජනාවට ගොදුරු වන්නට සිදුවිය.

මූසල පෙනුමක් තියන කැහැටු කොල්ලෙක්..අද ඊයේ බැඳිච්ච එකෙක් වෙන්නැති..

“ඒ මොකද ඒ?”

මමද නොරුස්සන හඬින් ඇසීමි.

“මෙතන මැඩම්ගෙ වාහනේ නවත්තනව..ඕක ඉස්සරහකින් නවත්තගන්නව”

යතුරුපැදිය ගාල් කරන්නට වූයේ සෑහෙන දුරකට එපිටිනි.

“කටුකන ......”

මා නැවත උසාවි භූමියට පිවිසුනේ හිතේ කේන්තිය නිලධාරියාට ඇසෙන්නට කුණු හරුපයකින්ම පිට කරමිනි..

දැන් ලොක්කොන්ට වඩා පොඩි උන්ගෙ තමයි සෛලෙ වැඩි...

බීප්...බීප්...

කොළ පැහැති මාර්ග සංඥා වැටී ඇත.... සිතුවිලි දැහැනින් මිදෙමින් මම නැවත ඉදිරියට ඇදෙමි..

ඉක්මනට හයිලෙවල් පාරට වැටෙන්න ඕනෙ..

“පාර වැටිල තිබ්බෙ එතනින් නෙමේ. කලින් ලී මෝල තිබ්ච්ච තැනින්.”

වයසක ගැහැණියක් පිළිතුරු දෙයි.

“මම යෝජනා කරනව තමුන්ට‍ තමුන්ගේ ප්‍රකාශය අමූලික බොරුවක්ය කියල....”

තරබාරු නීතිඥයෙක් ඈට ගුගුරයි.

මම වෙලාව බලමි. දොළහයි පහයි...පැයකුත් තිස්සේ වෙනත් නඩුවක එකම පැණ වැළක් ඇසෙමින් තිබේ.

“ෂික් විතරක්.තාම මේ මගුල් කේස් එක”

මම එහා පැත්තේ මිනිහාට ඇසෙන්නට හෙමින් කොදුරමි..ඔහුත් නොරොක් කරගත් මුහුනෙන් මට එකඟත්වය පායි.

“යෝවද..තංපව...”

මම සැණින් විද්‍යාල හන්දිය පසු කරමින් ඉදිරියට ඇදෙමින් සිටිමි. ගේට්ටුව අසල පොදිකන පිරිස මැකීයන දෙස පැති කණ්ණාඩියෙන් බලමින් සැනසුම් සුසුමක් හෙළමි..කොට්ටාවට දැන් ළඟය..ඇක්සලරේටරය කරකවා වේගය තවත් ඉහල නංවාගමි.

පැහැදිලි ධාවන පථය මා ඉදිරියේ ඇදෙද්දි උසාවියේ දර්ශනය මගේ මතක පථය අවුරා නැවතත් සිට ගනී..

මහේස්ත්‍රාත්වරයා විරුද්ධ පාර්ශවයට පක්ෂපාතීත්වයක් දක්වන සෙයකි. ඔවුන්ගේ නීතිඥයා මතු කරන සැම විරෝධතාවයක් හමුවේම ඔහුට සාවධානව කන් දී ඔහුගේ කරුණු වලට එකඟත්වය පල කරන ඉරියවුවක් දක්වතියි මට සිතේ.

මුන් මේ මිනිහවත් අල්ලගෙනද මන්ද..?

“ඕකුන් මහ ගුරුකම් කාරයො..නඩු කාරයවත් අල්ලගනී.”

අම්මාගේ වදන් ඒ සමගම මගේ සිහියට ඒ.

මම හොරැහින් යාබද බංකුව දෙස බලමි. විරුද්ධ පාර්ශ්වය අසුන්ගෙන සිටින්නේ එහිය.

මහලු යුවලක් සහ මුණුපුරෙක්... ඉදිරිය බලන් හිදින මහල්ලාගේ දුර්වල ඇස් නඩුකාරයා දෙසට යොමුව ඇත. පෙනීමේ අඩුව වසා ගන්නට මෙන මුඛයද තරමක් ඇරී ඇති සෙයකි.

“අපේ ඉඩම් අල්ලගත්ත හොර හැත්ත...ඔය නාකියා ඉස්සර අපේ වත්තෙ මුරට හිටි එකා..පල් හොරා.”

නිතර දෙස් තබන නැන්දාගේ කියමන් වල දෝංකාරයත් සමග මහල්ලාගේ රුව සසදන්නට ගැලපීම් සොයන්නට මම සිතින් වෙර දරමි.. මහලු සොර මුහුණක යකඩ අච්චුවක් අතුරින් බංකුවේ වාඩිගෙන සිටින මහල්ලාගේ අසරණ දිගැටි මුහුණ දියවී වැක්කෙරේ.

මම සිත ඇතුලටම හාරමි. මේ සියලු රස්තියාදු වීම, වියදම් හා කාලය කා දැමීම් මුන් නිසාම නොවේදයයි සිතමි. නමුත් පුදුමයකට මෙන් ඒ කිසිම සිතුවිල්ලකින් මසිතෙහි උන් කෙරෙහි කිසි වෛරයක් ක්‍රෝධයක් නොනගී.

දුප්පත් මිනිස්සු..පවු කාලකණ්නි.

ඔවුන් කෙරේ උපන් අනුකම්පාවකින් මම මටම සිතිත් කොඳුරගමි.. බිම් අගලකට මෙතරම් අරගලයක් මොකටදැයි මම සිතේ.

ඒ සමගම වාගේ උදේ මවෙතින් බැනුම් ඇසූ තරුණ නිලධාරියාගේ රුව මසිත විදුලි කොටයි. මගේ බැනුම් ඉදිරියේ ඔහුගේ දෑස් පරවුන සැටි. මුහුණ රතුවූ සැටි.

ඌත් දුප්පතෙක් වෙන්නැති. නැති බැරිකමට රස්සාවකට ආපු.

නඩුව තවත් මසකට කල් දැමුණේ එහෙම හිතද්දීමය.

සිත තුළ දරාගත් මහත් අරගලයක් සහිතවම මම උසාවි භූමියෙන් ඉවතට පියවර එසෙවුවෙමි . අරගලය ඇතුලේ විනිසකරුවන්ද, හතුරන්ද, මිතුරන්ද, හමුදා නිලධාරීන්ද, මහල්ලන්ද එකට පොරබදයි. උන් එකම ගුලියකට තෙරපෙයි ඇඹරෙයි...යළි වෙන්වයයි.

අනන්තය කරා ඇදුණු සේ හැගුණු අඛණ්ඩ සුදු ඉර හදිසියේම කෙටිවූ සෙයකි.

ක්රාස්ස්....

මා ඉදිරිපස ඇති විසල් ප්‍රාඩෝ රථය දැක මම තිරිංග තද කරමි. ඒ ග්‍රහණය නොතකමින් ඉදිරියටම මම ඉබේ ඇදීයමි..

රථය හැප්පෙන්න මොහොතකට පෙර මම රියදුරාව දකිමි...ඔහුව හඳුනාගනිමි.

..............................

“හයියෙන් තදකරල අල්ලගන්න. ලේ ගලන් යන්න දෙන්න එපා..”

“අපිව ඇහෙනවද?......කතා කරන්න......”

නැවතත් පියවිය විය යුතුය.

සිහිනය...මතකය...සිහිනමය මතකය නැවතත් හැකිල සැඟව යයි.

ඒ වෙනුවට ආපහු තදබදය...ගැස්සීම් සහ වේදනාව මා තුළද හාත්පසද අරක්ගනී..

වේගයෙන් ඉදිරියට ඇදෙන වාහනයක් තුළ මිනිස් ඡායා කැළක් මා අමතනු ඇසේ..තවම අප රෝහලට යන ගමන් විය යුතුය.

“ඇස් පියන්න එපා... "

“කවුද ඔයාව හප්පගෙන ගියෙ.?”

“මමයි.....මමමයි....”

මම දෑස් පියාගමි.

සැඟවුන හෙවණැලි

2010-11-17T22:21:00.003+05:30

ඒ වෙනකොට මිනිහ වරද පිළිගෙනයි හිටියෙ...

අවුරුදු විසි හතක් කිසිම අඬදබරයක් නැතිව පවුල් කාපු තමන්ගෙ ගෑණිගෙ බෙල්ල වෙන්වෙන්නම කඩුවෙන් කොටල මරල දාපු වරද...

මිනිහ හිටියෙ ඒ කල වරදට එල්ලුම් ගස් යන්න ඕනෙ කමකින්.

මට ඕනෙ කරල තිබ්බෙ කතාවක්.

සඟරා පිටු බාගයක් පුරා විහිදෙන අපරාධ කතාවක්. එක අතකට දැන් කාලෙ මිනිහෙක් ගෑණියෙක්ව මරණ එක හෝ ගෑණියෙක් මිනිහෙක්ව මරණ එක මහ ලොකු පුවතක් නෙමෙයි.

මිනීමැරුම සම්බන්ධ සිද්ධිය ගැන තතු එහෙන් මෙහෙන් දැනගත්තට පස්සෙ මට ඇති වෙලා තිබ්බ හීන් උනන්දුව මිනීමැරූ මිනිහගේ හැටි දැක්ක ගමන් මකුළු හුයක් තරමට තවත් සිහින් උනා. මට හිතුන හැමදාම අහන වර්ගයේ මිනීමැරුමක් හැරුණු කොට වෙන කිසිම විශේෂ දෙයක් මිනිහගෙ කතාව ඇතුලෙ මට හොයාගන්න නොලැබෙන වග. මිනිහ ඒ තරමටම අහිංසක පෙනුමක් තිබ්බ ලෙඩපාට හීන්දෑරි එකෙක්.

කොහොම උනත් ලියන එක මගේ රස්සාව.. ලියවුනු දෙයක උනත් නොලියවුනු දෙයක් සෙවීම සහ ලිවීම ඒ එක්කම ආපු විනෝදාංශයක් වගේ එකක්.ඒ වෙද්දිත් මට එරෙහි වෙලා හිටපු වෙලාවෙන් උපරිම වාසියක් ඩැහැගෙන ඉක්මනින් පිටත්ව යන්නයි මට උවමනා වෙලා තිබ්බෙ..හැම කතාවක්ම, අපරාධයක්ම එකවගේ වෙච්ච කාලෙක ලියවෙන ලිපි වලට නැතිවම බැරි උත්කර්ෂයට නැඟීම් පසුවට ලියන ගමන් උනත් කළ හැකියි... අවශ්‍ය සුළු පෙළඹවීමක් විතරයි.

“තමුන් මේ මිනීමැරුම කෙරුවයි කියල තමුන් පිළි අරගෙන ඉවරයි. එහෙම නේද?”

මම ඉක්මනින් කතාවට අවතීර්ණ උනා.

“ඔව් මහත්තයො”

මිනිහ එහෙම කිවුවෙ තරමක් බයාදු විදිහට.

වැදගත්ම ප්‍රශ්නය මම ඇහුවෙ ඊළගට.

“ඒ උනාට තමුන් කියන්නෙ මිනීමැරුමට පාචිච්චි කල ආයුධය. ඒ කියන්නෙ තමුන් තමුන්ගෙ බිරිඳට කොටපු කඩුව එවෙලෙ ‍එතනට ආවෙ කොහොමද කියල තමුන් දන්නෙ නැහැ කියලයි?”

“ඔව් මහත්ත‍යො?”

“තමුන්ගෙ තරහ කාරයෙක්වත්?”

මම එහෙම ඇහුවෙ කතාව වෙනමම පැත්තකට ගෙන ගිහින්වත් නියමිත ඉලක්කය සපුරගන්නා අරමුණෙනුයි. තමන් කණින් කොනින් අහපු දෙයක නොදැකපු පැත්තක් ගැන දැනගෙන පුදුම වෙන්න මිනිස්සු ආස කරන වග මම දැනන් උන්නා. ප්‍රවෘත්තියක වටිනාකම තියෙන්නෙ එතකොටයි. කෙනෙකුගේ කතාවක් ගැන අහන් ඉද්දි, ඒ ගැන ලිපියක් ලියද්දි මම උනත් විස්වාස කරපු එකම ඇත්ත ඒක විතරයි.

“නෑ මහත්තයො. වෙන කවුරුවත් ඕක ඔතනට ගේන්න විදිහක් නැහැ.”

ඒත් මිනිහ ඊළග මොහොතෙ මගෙ ඒ බලාපොරොත්තුවෙ ආයුෂ කෙටි කලා.

ආයුධය ගැන තොරතුරක් ඔහුගෙන් නොලැබීම මට ගෙන ආවෙ තරහවක්. මගේ ප්‍රශ්නෙත් ඒ තරහව තැවරිල තිබ්බ කියල මට හිතුණෙ මගෙම වචනය මට දෝංකාර දෙද්දි.

“එහෙනම් ඒක ආවෙ කොයි ලෝකෙන්ද?”

ටිකක් නිවෙන්න ඕනැයි කියල මට හිතුන. අහිංසක පාටක් පෙන්නගෙන හිටියත් මිනිහ මිනීමරුවෙක්. අනිත් එක මම මෙතනට ආවෙ මිනිහව විනිශ්චයකට ලක් කරන්න නෙමෙයි. අන්තිම මොහොතෙ හරි සඟරාවට පුවතක් හොයාගන්න.

ටිකක් වෙලා අරන් උනත් මිනිහ මගේ ප්‍රශ්නෙට උත්තර දෙන්න ගත්තෙ කලින් වගේම කිසි වෙනසක් නැතිව. උත්තරේ දෙන්න කලින් මිනිහ කෙටි සුසුමක් හෙලුව.

මිනිහගෙ උත්තරෙත් ඒ වගේම කෙටියි.

“මං දන්නෙ නෑ.”

ඒ පාර මම දිග හුස්මක් ගත්තා. ඒ හිතේ එකලාසයක් තියාගන්න. මේ දවස් වල මට ටිකක් තරහ යනව වැඩි බව මම තේරුම් අරන් හිටියෙ. ඒත් එක අතකට මිනීමැරුම පිළිගත් මිනිහ මරපු ආයුධය ගැන බොරු කියන්නෙ මොන එහෙකට?. ඒ කොහොම වෙතත් මෙතුවකට අබිරහසක්ව ඇති ආයුධය ගැන තොරතුරක් මිනිහගෙන් හොයාගන්න එක වැදගත් බව අවකාශයේ එල්ලුණ හිස් සඟරා පිටු බාගයක් විසින් මට මතක් කර දුන්නා.

මම වෙන පැත්තකින් කතාවට ළං උනා.

“ඔහේලට ළමයි එහෙම?”

මිනිහ ආපහු කෙටි සුසුමක් හෙලුව.

“අපිට ළමයි නෑ මහත්තයො. එහෙම නැති උනයි කියල අපිට අඩුවක් පාලුවක් දැනුනෙත් නෑ. උන්දැට මමත් උන්දැ මටත් බොහොම ලෙංගතුවයි උන්නෙ.”

“අඬදබර ඇති උනේම නැහැ?”

“අඬදබර ඇති නොවෙන්නෙ කොහෙද මහත්තයො.”

ඔහු දසන් සියල්ලක්ම පාහේ දක්වා සමච්චල් සිනහවක් පායි. ඊළග මොහොතේ පිළිතුර නැවැත්වූ තැන් සිට ඉතිරි හරිය පුරුද්දන්නට පටන් ගනී.

“පොඩි සැර වැරයක් මූණ නොරොක් කර ගැනිල්ලකින් එහාට මහ ලොකු රණුඩු සරුවල් අපි අතර තිබ්බෙ නෑ. මේ කරුම සිද්ධිය වෙනතුරු මම උන්දැට නිය පිටින් පාරක් ගහල තිබ්බෙ නෑ. මහත්තය විස්වාස කරනවනම් විස්වාස කරන්න.”

“ඒ උනාට මේ සිද්ධිය වෙන්න මාසයක විතර කලින් වෙලේ ඉඳන් පවුලයි ඔහෙයි අතර හරි හරියට සණ්ඩු සරුවල් ඇවිලුණා කියල ගම්මු කියනව කියලයි ආරංචිය.”

මම වටින් පිටින් හොයාගත්ත කාරණාවක් හෙළි කලා. ඒ වගේ දේවල්වල වැදගත්කම ගැන මම අද්දැකීමෙන්ම දැනන් හිටිය.

“මහත්තයට කියන්න මහත්තයෝ..පර හැත්ත. ඕකුනුත් මේවට යහමින්ම වග කියන්න ඕනෙ. අවුරුදු විසි පහක් ආරවුලක් නැතිව දීග කෑව අපේ පවුල කඩා ඉහිරවන තැනට වැඩ කලේ ඔය බොරුකාර අවලං හැත්තම තමයි. “

“ඒ කියන්නෙ?”

“ඔය එක එක අම්මණ්ඩිල මට විරුද්ධව මගේ ගෑණිට කේලම් කියල ඒකිගෙ හිත බින්දෙවුව. අහල පහල ගෑණු ජෝඩු කරල හොඳට උන්නු මයෙ ගෑණිගෙ හිතට සැකේ පැළපදියම් කලේ ඔය කාළකණ්නි තමයි.”

මිනිහගෙ ඇස්වල කෝපයක දිළිසීමක් පෙනිල නොපෙනිල ගියා කියල මට හිතුන. ඒක හොඳ සලකුණක්. මට ඕනෙ උනේ ඒ ගිනි පෙනෙල්ලෙන් මහා ගින්නක් අවුලුවා ගන්න...සඟරා පිටු බාගයක් පිරෙන්න.

“තමුන්ට එහෙම සම්බන්ධකම් තිබ්බෙම නැද්ද?”

“මයෙ අම්මප මහත්තයො..බුදුම්ප මගෙ එහෙම කිසිම දෙයක් නෑ.”

“එතකොට තමුන් බිරිඳට ඇත්ත තත්ත්වය පහදල දෙන්න උත්සාහයක්වත් ගත්තෙ නැද්ද?”

“ගත්ත මහත්තයො ගත්ත. ඒත් මොන කරුමෙකටද මන්ද ගෑණි නෙමෙයි මම කියපු එක දෙයක්වත් විස්වාස කලේ. අවුරුදු විසි ගාණක් උඹ නොදකින් කියාගන්නෙ නැතිව ආදරෙන් උන්නු මිනිහට වඩා වටේ පිටේ උන්ව විස්වාස කරන් දැඟලුවා.මම ඉවසුවා මහත්තයො..නොසෑහෙන්න ඉවසුව. අර කරුම දවස උදාවෙනකම් මම හිටියෙ පුදුම ඉවසීමකින් දරා ගැනීමේ ශක්තියකින්.”

මිනිහ ටික ටික තමන්ගෙ ඇතුලෙ හිරවෙලා තිබ්බ වචන ගොරහැඬි ශබ්දයක පටලල නිදහසේ ගලාගෙන යන්න දෙන්න පටන්ගත්තා. ඒ වගේ මොහොතවල් වල මට කරන්න තිබ්බෙ වචනෙකින් දෙකකින් මිනිහට පොඩි පෙළඹවීමක් දෙන්න විතරයි.

“එතකොට එදා ඒ දවසෙ අර කියපු කඩුව තිබ්බෙ කොහෙද?”

මම එහෙම ඇහුවේ මගේ හිතේ කැකෑරෙන ප්‍රශ්නෙ දිහාවට ආයෙත් සේන්දු වෙන්න හිතාගෙන.

“ඒක තිබ්බෙ පෙට්ටගම ඇතුලෙ මහත්තයො.”

“ඒක ඇතුලට කඩුව ආවෙ කොහොමද? පෙට්ටගම තමුන් බඩුභාණ්ඩ දාන්න පාවිච්චි කරන එකක්ද?”

මම මාර්ගයක් පාදල දුන්න. මිනිහ නිදහසේ ගලායයි කියන බලාපොරොත්තුවෙන්.

මිනිහ පිළිතුරු දෙන්න පටන් ගත්තෙ සමච්චල් හිනාවකුත් එක්ක. ඒත ඒකෙ අහවර වීමත් එක්ක මහ දුක්මුසු පෙනුමක් මිනිහගෙ මුහුණෙ නවාතැන් ගත්ත.

“නෑ මහත්තයො..මොන පාවිච්චියක්ද..එදා ඔය සිද්දිය වෙනතුරු මට ඕක අමතක වෙලා වගෙයි තිබ්බෙ. ඔය පෙට්ටගම..... ඕක මයෙ ගෑණිට අයිති එකක්. මාත් එක්ක දීග එද්දි සන්තකේකට කියල අරන් ආවෙ ඔච්චරයි. උන්දැගෙ මහඋන් නම් කිවුවා ගොඩින් අච්චර දෙන්නම් අරක දෙන්නම් මේක දෙන්නම් කියල.. ඒත් අන්තිමට ලැබුණෙ ඕක විතරයි. ඒකත් පාචිච්චි කරන්න පුලුවන් මඟුලක් නෙමෙයි. කකුල් ඇද ගහල පියනත් කැඩිච්ච කබලක්.

මොනා උනත් මට ඒවයින් වගක් උනේ නැහැ. අපෙ අම්ම අප්ප‍ගෙනම් හිත තරමක් නරක් උනා තමයි. ඒ උනත් මමයි ගෑණියි හිටියෙ ඒ හැටි සෙනේකින් නිසා උන්දැලගෙ කෙනෙහිලි කමුත් ඉවසමින් උන්නා. අනේ මයෙ ගෑණි උන්දැලට හොඳට සැලකුවා. ඇනුම්පද කිවුවා කියල නෙමේ කිසි වෙනසක් කලේ. මැරෙනතුරුම උන්දැලට සැලකුව.”

මිනිහගෙ ඇස්දෙක යොමුවෙලා තිබ්බෙ කොහේදෝ ඈතක සුන්දර මතකයක් දිහාවට වග හිනාවක් මෝදු උන මිනිහගෙම දෙතොල කියාපෑව. අපි හිටපු ගොඩනැගිල්ලෙ විවරයක් අතරින් එපිට වැහි අඳුරක් මෝදු වෙනව මම දැක්කෙ එවෙලෙ.

“හරි අපි දැන් මේ මරණය වෙච්ච දවසට හැරෙමු. එදා මොකද උනේ?”

මම අත් ඔරලෝසුවෙන් වෙලාව විමසන ගමන් ඇහුව. බලාපොරොත්තු කඩවීමක තැවරුණ විඩාපත් කමකින් මගේ හිත ඉක්මන් සමුගැනීමකට බල කලා.

“එදා මහ විකාර දවසක් මහත්තයො. උදේම ගෑණි මට බැණ අඬගැහුව. පස්සෙ අහන් ඉඳල බැරිම තැන මම ගියා සිරාගෙ වාඩිය‍ට. මම ගියේ සිහි නැති වෙනකල්ම බොන්න කියල හිතාගෙන. ඒත් වැඩේ කියන්නෙ මිනිහ බෝතලේ ගෙනත් මගේ ඉස්සරහින් තියද්දිම බොන්න තිබ්බ උවමනාව මගෙ හිතින් පහ උනා. මම ඒක එහෙමම වෙන උන් කට්ටියකට දීල ගෙදර එන්න පිටත් උනා.

ඒ එද්දි ආපහු මගේ හිත වෙනස් වෙන්න පටන්ගෙන බොන්න මහ උවමනාවක් ආවා. ඒත් ආයෙත් සිරා ගාවට යන්නත් හිතුනෙ නැහැ. ගෙදර යන්නත් හිත නෑ.”

“ඉතින්.?”

“ඉතින් මම කලේ ගමපුරා ඔහේ ඉබාගාතේ ටිකක් ඇවිද්ද එක. ගඟ පැත්තට ගියා ඊට පස්සෙ සුමනෙයගෙ වහලෙ හෙවිල්ලිල්ලටත් උදවු දුන්නා. ඒ ඔක්කොම ඉවර වෙලා ගෙදර යද්දි හැන්දෑ වෙලා.

ඒ වෙද්දි පුදුම විදිහට මගේ හිත සමනය වෙලයි තිබ්බෙ.

ඒත් මම ගෙට ගොඩ උනා විතරයි ගෑණි ආපහු මගේ ඇඟේ එල්ලුනා. පිස්සුවෙන් වගේ උන්දැ මට බැණ අඬගැහුවෙ. මම හිටියෙ බඩගින්නෙනුයි මහන්සියෙනුයි හොදටම හෙම්බත් වෙලා....”

මිනිහ එහෙම කියල හිස බිමට බරකරගෙන මොහොතක් නිහඬ උනා.

මොහොත දිග්ගැස්සීගෙන යද්දි මිනිහ සදහටම ගොළුවෙක් වේය බයෙන් මම ඉක්මන් උනා

“ඉතින් ඉතින්?”

මිනිහ ඔළුව ඉස්සුව. බොහොම හිමීට. මිනිහගේ ඇස්වල කදුළු.

“මම ළංවෙලා උන්දැට කතාකරන්න උත්සහ කලා ඒත් නොහිතපු විදිහට ගෑණි මාව තල්ලු කරල දැම්ම..ඒකිට කොහෙන් ආපු ශක්තියක්ද මන්ද...එහෙමත් නැත්තම් එවෙලෙ තිබ්බ හෙම්බත්කමටමද මන්ද මම විසිවෙලා ගිහින් බිත්තියෙ මුල්ලක වැදුන.

එකපාරටම මගෙ පිට වැදුනෙ අර පෙට්ටගමේ... අවුරුදු විසි ගණනකට පස්සෙ...ඒක මෙතුවක් කල් ගෙයි කොයි මුල්ලක තිබ්බද මන්ද?..ඒක‍ට වාරුවෙලා නැගිටිද්දි එකපාරටම මම දැක්කෙ ඒක ඇතුලෙ තිබ්බ කඩුව.”

“ඒක හරි පුදුම මොහොතක් මහත්තයො. මට හිතුනෙ ඒ කඩුව බොහොම කාලයක් එතන මං එනතුරු බලං හිටිය වගේ. ගනින් මාව ගනින් කියනව වගෙත් මට ඇහුණ. නිකන් හීනෙන් වගේ.”

“මම ඒක ගත්ත ගමන් ගෑණිට කොටාගෙන කො‍ටාගෙන ගියා. ඒක කොහෙන් ආවද කින්ද මන්ද කියල ප්‍රශ්නයක් මට ඇති නූණ ගානයි. එවෙලේ ඒක හරියට මගේ ඇගේ කොටසක් වගේ වෙලයි තිබ්බෙ මහත්තයො. ලේ වැක්කෙරෙන කඩුවත් අරගෙන පොලිසියට ගිහින බාරවෙනතුරුම මට දැනුනෙ එහෙමයි”

මිනිහ කතාව නැවැත්තුවා. මිනිහගෙ ඇස් දොඹගෙඩි දෙකක් තරමට විසාල වෙලා.

මිනිහ හිටියේ ඒ දවසෙ ඒ මොහොතෙ නැවතිලා වග මට පෙණුනා...මට යන්න වෙලාව ළගාවෙලා ඇති බව මට මතක් උනේ ඒත් එක්කම වගේ

“ඉතින් ලොකු උන්නැහේ?”

මම ඇහුව. පිටත් වනු පිණිස පුටුවෙන් නැගී හිටිමින්ම

මිනිහ මගේ දිහාව බලාගෙන ටික වෙලාවක් ගතකලා. දොඹගඩි ඇස් වලින් සට සට ගාලා කදුළු වැක්කෙරෙන්න ගත්තා....

“ඒක එතන තිබ්බා මහත්තයො...කඩුව කොහොම ආවද මම දන්නෙ නෑ.... ඒත් ඒක එතන තිබ්බා...”

“මම දන්නවා...”

හිනාවකින් මිනිහට සමුදෙන ගමන් මම එහෙම කිවුවෙ හැබෑවටමයි.

ඒ වෙනකොට කඩුව පෙට්ටගම තුළට ආ හැටි ගැන මම තේරුම් අරන් උන්නා.. ඒත් එක්කම ඒ වැටහීම සඟරා පිටු බාගයක් තුළ දිගහරින්න‍ට මසිත ඉඩ නොදෙන බවත් මම පසක් කරගෙන උන්නා.